বিহুগীত

        প্ৰতিটো জাতিৰে নিজা নিজা সংস্কৃতি অথবা পৰম্পৰাৰ মাজেৰে জাতিটোৰ জাতীয় সত্তা প্ৰতিভাত হয় । বিহুগীত অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ এটি অমূল্য সম্পদ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনভূমি এই অসম দেশ । ইয়াৰ বুকুত আছে জাতিৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন আৰু সমাজৰ প্ৰতিচ্ছবি ।

         বহুগীত বুলিলেই মনটোৱে ঢাপলি মেলে ৰঙালী বহুৰ সময়ৰ নৃত্য-গীতৰ কথা ।বহাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু যে আমাৰ অসমীয়াৰ প্ৰাণ স্বৰুপ তাক বিহুগীততেই প্ৰকাশ পাইছে-

               অতিকৈ চেনেহৰ       মুগাৰে মহুৰা

                     তাতোকৈ চেনেহৰ মাকো,

               তাতোকৈ চেনেহৰ       বহাগৰ বিহুটি

                   নেপাতি কেনেকৈ থাকো ।

       বিহুৰ উৎপতি আৰু ইতিহাস সম্পৰ্কে পণ্ডিতসকলৰ মাজত মতাদৰ্শৰ সীমা নাই । প্ৰাচীন কালত বিহুনৃত্যক যৌনমিললৰ সহায়ক বুলিয়ে এই নৃত্য-গীত কৰা হৈছিল । এই নৃত্য-গীতত আনন্দ অনুভূতিৰ প্ৰকাশ পায় দৈহিক চঞ্চলতাৰ মাজেদি । এনে নৃত্য-গীতত অশ্লীল তাৰ গোন্ধ আছে । লোক বিশ্বাস যে নাৰী আৰু পুৰুষে কৃষিক্ষেত্ৰত নৃত্য-গীত কৰিলে কৃষিৰ উৰ্বৰতা বৃদ্ধি হয় । এনে যৌনগন্ধী নৃত্য-গীতবোৰেই কিছু নীতি-নিয়মৰ বশৱতী হৈ উৎসৱলৈ পৰিৱৰ্তিত হল ।

     বিহুগীতৰ বিষয় বস্ত হল প্ৰেম । বিহুগীতত প্ৰেম আৰু নাৰী সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা আছিল অলংকাৰ স্বৰুপা । সেয়ে বিহুগীতত কৰা নাৰীৰ সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনাক কিছুমানে অশ্লীল বুলিও বিবেচনা কৰে ।

     বিহুগীতবোৰ যৌৱনৰ গীত আৰু সেয়ে প্ৰথম যৌৱনত ভৰি দিয়া ডেকা-গাভৰুৰ আশা-আকাংক্ষাবোৰ স্বতঃস্ফৰ্তভাৱে নিগৰি ওলাই আহে বিহুগীতৰ মাজেদি । প্ৰথম দৰ্শনত দেহ-মন ইতলা হোৱা চেঙেলীয়া গায়—

             প্ৰথমে চালো মই           চকুয়ে চকুয়ে

                       দ্বিতীয়ে চিনাকি হলো,

               তৃতীয়ে লাহৰি                 পিৰীতি কৰিলো

                    কিনো খাই তোকে পাহৰো ।

 

  বিহুগীতৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পায় প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ সংকল্প লোৱাৰ কথা ।ইজনে সিজনক লগ এৰিব নোৱাৰৰ কথা, আপোন কৰি পোৱাৰ বাবে কঠোৰ সংকল্প লয় প্ৰেমিকে ।

                                                   

           দিখৌ নৈ এৰিব               পাৰো মই লাহৰী

                   জাঁজী নৈ এৰিব পাৰো,

           তোমাৰ ভাৱনা                 এৰিব নোৱাৰো

                  নেখাইয়ো থাকিব পাৰো ।

                                                     

           হালৰে বেছিম মই             কলাকৈ কজলা

                         গোহালিৰ বেছিমে গাই,

          তেওঁ যদি ধনেৰে      চেনাই জোৰাব নোৱাৰো

                         বেচিম সোদৰৰ ভাই ।

         বিহুগীতত বিভিন্ন ধৰণে নাৰীৰ সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা কৰি আহিছে । প্ৰেমিকাৰ ৰুপ বৰ্ণনা কৰি আহিছে । প্ৰেমিকাৰ ৰুপ বৰ্ণনা কৰি বিহুবা ডেকাই গায় –

         তোমাৰ বুকুত দুটি         যৌৱনৰ টোপোলা

                           ৰিহা দি থৈছা ঢাকি,

         দেখিলে লাহৰী                 সহিব নোৱাৰো

                       দেহাই কৰে উজনি ভাটি ।

         কঁকাল খামুচীয়া              গাল গোলপীয়া

                         তুমি কোন সৰগৰ পৰী,

           কজলা চকুৰে                 পদুমি খোজেৰে

                       নিলাহি মন মোৰ হৰি ।

         উজাই চালো মই           ভটিয়াই চালো মই

                       তোমাৰ মান শুৱনী নাই,

           দেৱে ঐ মাৰিব             মনিছে মাৰিব

                     তোমাৰ জানো অকলে পাই ।